ساندرو سوکنو، متولد ۳۰ ژوئن ۱۹۹۰ در دوبروونیک، یکی از بااستعدادترین بازیکنان نسل طلایی کرواسی بود. او در خانوادهای کاملاً واترپلویی رشد کرد؛ پدرش گوران سوکنو عضو تیم قهرمان المپیک ۱۹۸۴ یوگسلاوی بود. ساندرو در باشگاه یوگ دوبروونیک پرورش یافت و خیلی زود بهعنوان بازیکنی با دید بازی، شوت و توان دفاعی مطرح شد.
سوکنو با قد دو متر و وزن مسابقهای ۹۳ کیلوگرم، قدرت را با تحرک ترکیب میکرد. او میتوانست حمله را طراحی کند، از فاصله دور شوت بزند یا در دفاع مأمور مهار مهرههای اصلی حریف شود. همین همهکارهبودن، نقشش را در تیم ملی و باشگاههای بزرگ اروپا گسترش داد.
در المپیک لندن ۲۰۱۲، کرواسی با هدایت راتکو رودیچ تمام مسابقات خود را برد و برای نخستین بار بهعنوان کشور مستقل قهرمان المپیک شد. سوکنو در ۲۲سالگی یکی از مهرههای اصلی آن تیم بدون شکست بود. چهار سال بعد در ریو، کرواسی دوباره به فینال رسید اما مقابل صربستان شکست خورد و سوکنو نقره گرفت.
مسابقات جهانی ۲۰۱۷ بوداپست نقطه اوج رهبری او بود. کرواسی در نیمهنهایی صربستان قدرتمند را کنار زد و در فینال مجارستان میزبان را شکست داد. سوکنو بهعنوان کاپیتان جام را بالای سر برد و عملکردش جایگاه او را در میان بهترین بازیکنان جهان تثبیت کرد.
دوران باشگاهیاش شامل بازی و قهرمانی با یوگ دوبروونیک، پریموریه رییکا و پرو رکو بود. اما مشکل قلبی جدی، دوران بازی او را در اوج کوتاه کرد. پس از بررسیهای پزشکی و جراحی، ناچار شد زودتر از انتظار از رقابت حرفهای کنار برود.
سوکنو مسیر خود را در مربیگری ادامه داد و تجربه تاکتیکیاش را به کنار استخر منتقل کرد؛ از جمله در هدایت پرو رکو و تیم ملی کرواسی. داستان او فقط درباره مدالها نیست: فرزند یک قهرمان المپیک، قهرمان المپیک نسل بعد و بازیکنی است که پس از پایان اجباری دوران بازی، هویت تازهای در مربیگری ساخت.
هنوز نظری ثبت نشده — اولین نفر باشید.